woensdag 3 januari 2018

donderdag 21 december 2017

Blikvanger

Ik vang je blik in je spiegelbeeld,
maar weet niet hoeveel je ziet.
Ons bestaan dat elkaar even raakt,
als een venndiagram waarin wij
wiskundige verschillen zijn die
in de tijd samenkomen.

We spelen een dobbelspel,
het hoogste aantal ogen
is net genoeg voor een verdwijntruc.
Als de trein dan stopt
trekt onze verzameling uit elkaar,
als cellen die zich splitsen.

Ik zie je nog net knikken als ik
je blik opnieuw vang door het raam,
en je uit mijn gezichtsveld flitst.

zondag 3 december 2017

Parallel

Er is een parallelle wereld
waar vogels in het water vliegen
terwijl wij dromen vissen te zijn,
te zwemmen in de lucht.

Waar honden arrogant zijn en
katten plezant, met hun domme blik
en lange tong wanneer ze hijgend
de bal terugbrengen.

Waar de spin met haar acht poten
van bloem naar bloem zoemt en
hoopt dat er geen vlieg in een web
haar opwacht en verslindt.

Waar de mens zes poten heeft en
zich razendsnel voortplant, zelfs na
een nucleaire ramp, terwijl
kakkerlakken kankers krijgen.

Er is een parallelle wereld, waar
liefde overheerst en doodknuppelen
elkaar stevig vastpakken betekent,
zoals een moeder haar kind.

maandag 27 november 2017

Testament

Als ik mezelf ooit vergeet,
help me dan herinneren.
Aan de dagen
dat je me liefhad
en onze eerste jaren.
Hoe de wereld veranderde,
hoe ons verhaal begon,
herbeleef het met me
tot we samen huilen.

Toon me foto's van mensen
die ik niet mag vergeten.
Noem namen zodat ze
ook bij mij blijven leven,
zelfs al weet ik niet meer precies
waarom het pijn doet.
Een mens bestaat uit niet
meer dan anekdotes,
laat me ze herdenken.

Wijs me op waar ik voor stond,
waar mijn hart van overliep
en ik mijn stem voor verhief.
Laat me mijn vuisten
opnieuw ballen, mijn lip
trillen en me weer
op een podium wanen.
Als ik me strofen herinner,
lees het vers met me mee.

Als ik mijn wilde jaren
uit mijn haren heb geslagen,
zorg dan dat ik nog wel
de muziek kan smaken.
Als ik jouw stem vergeet,
niet meer je volume weet,
zing voor me. En als ik
de teksten niet juist meezing,
laat ze fout zijn.

Verlies ik wat jij
schoonheid vindt,
laat me lachen.
Je zal zien dat
mijn glimlach, mijn ogen
weer naar je zullen
schitteren, als jij dan
ook weer kunt stralen
zullen we samen jong zijn.

Laat me niet eenzaam
in mijn leeg hoofd vertoeven,
bel in mijn naam vrienden op
die het vergeten niet
als ziektekiem dragen.
Trek me binnenstebuiten,
achterstevoren, de deur uit.
Hou me vast als ik vergis
in wie wie is.

Laat ze ons niet
uit elkaar drijven,
jij bent de lijm die
mijn brein probeert
heel te houden,
zodat mijn handen
je gezicht nog herkennen
en ik lach bij
het strelen van je neus.

Blijf me koesteren
ook al ben ik niet meer
dan mijn eigen schim.
Zie dat jij mijn verleden bent,
en dat alles wat ik ben
ergens verstopt zit.
Tel tot tien, want wie
niet weg is, is gezien.
Kijk naar me.

Ik ben nog steeds
die vrouw die je liefhad,
en huilen kon als je
niet bij haar was.
Als ik mezelf ooit vergeet,
help me dan herinneren.
Dat alles niet voor niets, maar
een mooi verhaal is geweest.
Jij zult mijn laatste herinnering zijn.

woensdag 1 november 2017

De puurste vorm

Waarom is het zo ongelofelijk moeilijk te beginnen met een verhaal?
Die eerste paar zinnen die het geheel op gang moeten trekken
lijken nooit goed genoeg te zijn.
Zeker niet om te beschrijven hoe een koppel ‘s ochtends wakker wordt,
hoe zij zich naar hem omdraait, haar hand over zijn rug laat glijden en
hem wakker maakt met een innige omhelzing en zoenen in de hals.
Of hoe hij kreunend geniet van haar aanrakingen en liefst
altijd zo wilde wakker worden, en haar met een kus op de neus
een mooie ochtend wenst. Hij kijkt haar veelbetekenend aan,
zij knikt nee, dat ze over een uur moeten vertrekken.
Hij zucht, glijdt beteuterd uit bed en poedelnaakt
spurt hij door de ochtendkoude de douche in,
zij draait zich nog even om en luistert
hoe hij de wereld wakker zingt.
Wanneer hij goed en wel afgedroogd is
komt hij fluitend de slaapkamer weer in en blijft plots stilstaan.
Hij bekijkt haar, hoe het deken als door een interieurarchitect
over haar onderbeen gedrapeerd ligt,
en haar wiebelende tenen er nog net onderuit komen.
Ze ligt op haar buik, het hoofd in profiel op haar gekruiste armen,
de bovenrug ietsje hoger met de borsten er onder waardoor
haar onderrug nog wat holler lijkt dan normaal en haar
volle, bolle kont verleidelijk de lucht insteekt.
Het fluiten stopt en ze draait zich op haar linkerzij,
haar rechterarm legt ze over haar heupen en even
lijkt ze een bijna melkwitte, blonde Cleopatra zoals
Rubens haar geschilderd zou hebben.
Ze rilt zachtjes door de nog aanwezige kilte
en met haar tepels stijf kijkt ze hem vragend aan.
Haar blik glijdt op zijn beurt langs het lichaam dat voor haar staat.
Elke centimeter nagenoeg perfect, zijn lange haren die nu los
langs zijn schouders hangen en zijn borst, buik en rug natdruppelen,
het borsthaar waar ze graag haar vingers door haalt,
de schouders vol sproetjes, de zachte buik en
het achterwerk gemaakt om af en toe op te slaan.
Zonder iets te zeggen telefoneert hij naar de tandarts,
of de afspraak verzet kan worden.
Hij laat haar blik niet los terwijl hij een nieuwe datum uitkiest
en zo gauw de telefoon iets te ruw weggelegd is springt hij op bed.
Onbeschrijfelijk, dat brandend gevoel wanneer
de smachtende lippen elkaar bijna raken,
het ultieme filmmoment waar ieders hart zwelt,
het zachte gehijg als hij zich losmaakt en de
simultaan gefluisterde woorden die op dat moment te proeven zijn.
Wat volgt is liefde in zijn puurste vorm.

vrijdag 13 oktober 2017

Kernreactor

Een atoombom
champignonwolkt
langs haar lenden omhoog.
De fallout belandt
in haar hoofd en even
is ze haar tong verloren.
Er heeft nog nooit iemand
om meer kernwapens gevraagd.

donderdag 12 oktober 2017

Als ik schrijf
zonder te kijken,
durf ik wel eens
fouten maken.
Maar mijn handschrift
blijft toch hetzelfde .